ملکه شعر فارسی (فروغ فرخ زاد)

(بدون عنوان)

فروزان — Wed, 05 Oct 2011 13:04:41 GMT

(بدون عنوان)

فروزان — Tue, 26 Jul 2011 15:35:56 GMT

از یاد رفته

فروزان — Tue, 03 May 2011 21:15:51 GMT

یاد بگذشته به دل ماند

نیست یاری که مرا یاد کند

دیده ام به ره خیره ماند و نداد

نامه ای تا دل من شاد کند

خود ندانم چه خطایی کردم

که زمن رشته الفت بگسست

در دلش جایی اگر بود مرا

پس چرا دیده ز دیدارم بست

هر کجا می نگرم باز هم اوست

که به چشمان ترم خیره شده

درد عشقست که با حسرت وسوز

بر دل پر شررم چیره شده

گفتم از دیده چو دورش سازم

بی گمان زودتر از دل برود

مرگ باید که مرا دریابد

ورنه دردی است که مشکل برود

تالبی بر لب من می لغزد

می کشم آه که کاش این او بود

کاش این لب که مرا می بوسد

لب سوزنده آن بد خو بود

می کشندم چو در آغوش به مهر

پرسم از خود که چه شد آغوشش

چه شد ان آتش سوزنده که بود

شعله ور در نفس خاموشش

شعر گفتم که ز دل بردارم

بار سنگین غم عشقش را

شعر خود جلوه ای از رویش شد

با که گویم ستم عشقش را

مادر این شانه ز مویم بردار

سرمه را پاک کن از چشمانم

بکن این پیرهنم را از تن

زندگی نیست به جز زندانم

تا دو چشمش به رخم حیران نیست

به چکار آیدم این زیبایی

بشکن این آینه را ای مادر

حاصلم چیست ز خود آرایی

در ببندید و بگویید که من

جز از او از همه کس بگسستم

کس اگر گفت چرا ؟باکم نیست

فاش گویید که عاشق هستم

قاصدی آمد اگر از ره دور

زود پرسید که پیغام از کیست

گر از او نیست بگویید آن زن

دیر گاهی است در این منزل نیست

دیوار

فروزان — Thu, 27 Jan 2011 11:23:27 GMT

در گذشت پر شتاب لحظه های سرد

چشمهای وحشی تو در سکوت خویش

گرد من دیوار می سازد

می گریزم از تو در بیراهه های راه

تا ببینم دشتها را در غبار ماه

تا بشویم تن به آب چشمه های نور

در مه رنگین صبح گرم تابستان

پر کنم دامان ز سوسن های صحرایی

بشنوم بانگ خروسان را زبام کلبه ی دهقان

می گریزم از تو تا در دامن صحرا

سخت بفشارم بروی سبزه ها پا را

یا بنوشم شبنم سرد علفها را

می گریزم از تو تا در در ساحلی متروک

از فراز صخره های گمشده در ابر تاریکی

بنگرم رقص دوار انگیز توفانهای دریا را

در غروبی دور

چون کبوتر های وحشی زیر پر گیرم

دشتها را ,کوهها را , آسمانهارا

بشنوم از لابلای بوته های خشک

نغمه های شاد مرغان صحرا را

میگریزم از تو تا دور از تو بگشایم

راه شهر آرزوها را

و درون شهر ...

قفل سنگین طلائی قصر رویا را

لیک چشمان تو با فریاد خاموشش

راهها را در نگاهم تار می سازد

همچنان در ظلمت رازش

گرد من دیوار می سازد

عاقبت یک روز

می گریزم از فسون دیده ی تردید

میتراوم همچو عطری از گل رنگین رویا ها

میخزم در موج گیسوی نسیم شب

می روم تا ساحل خورشید

در جهانی خفته در آرامشی جاوید

نرم میلغزم درون بستر ابری طلائی رنگ

پنجه های نور می ریزد بروی آسمان شاد

طرح بس آهنگ

من از آنجا سر خوش و آزاد

دیده می دوزم به دنیایی که چشم پر فسون تو

راههایش را به چشمم تار می سازد

دیده میدوزم به دنیایی که چشم پرفسون تو

همچنان در ظلمت رازش

گرد آن دیوار می سازد

اعتراف

فروزان — Wed, 22 Dec 2010 14:06:24 GMT

تا نهان سازم از تو بار دگر

راز این خاطر پریشان را

می کشم برنگاه ناز آلود

نرم وسنگین حجاب مژگان را

دل گرفتار خواهشی جانسوز

از خدا راه چاره می جویم

پارساوار در برابر تو

سخن از زهد و توبه می گویم

آه ... هرگزگمان مبر که دلم

با زبانم رفیق و همراهست

هر چه گفتم دروغ بود ،دروغ

کی ترا گفتم آنچه دلخواهست

تو برایم ترانه میخوانی

سخنت جذبه ای نهان دارد

گوئیا خوابم وترانه تو

از جهان دگر نشان دارد

شاید این را شنیده ای که زنان

دردل « آری » و « نه » به لب دارند

ضعف خود را عیان نمی سازند

رازدار و خموش و مکارند

آه ، من هم زنم ، زنی که دلش

در هوای تو می زند پر وبال

دوستت دارم ای خیال لطیف

دوستت دارم ای امید محال

گمشده

فروزان — Mon, 22 Nov 2010 09:34:00 GMT

بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ

باورم ناید که عاقل گشته ام

گوئیا او مرده در من کاینچنین

خسته وخاموش و باطل گشته ام

هر دم از آئینه میپرسم ملول

چیستم ؛دیگر ؛به چشمت چیستم

لیک در آئینه می بینم که وای

سایه ای هم از آنچه بودم نیستم

همچو آن رقاصه ی هندو به ناز

پای می کوبم ؛ولی برگور خویش

وه که با صد حسرت این ویرانه را

روشنی بخشیده ام از نور خویش

ره نمی جویم بسوی شهر روز

بی گمان در قعر گوری خفته ام

گوهری دارم ؛ ولی آنرا ز بیم

دردل مردابها بنهفته ام

میروم ... اما نمی پرسم ز خویش

ره کجا..؟ منزل کجا..؟ مقصود چیست؟

بوسه می بخشم ؛ ولی خود غافلم

کاین دل دیوانه را معبود کیست

او چو در من مرد ناگه هر چه بود

در نگاهم حالتی دیگرگرفت

گوئیا شب با دو دست سرد خویش

روح بی تاب مرا در بر گرفت

آه ...آری ...این منم ...اما چه سود

او که در من بود؛دیگر نیست ؛ نیست

می خروشم زیرلب دیوانه وار

او که در من بود ؛آخر کیست؛کیست؟

گناه

فروزان — Tue, 02 Nov 2010 10:23:42 GMT

گنه کردم گناهی پر ز لذت

در آغوشیکه گرم و آتشین بود

گنه کردم میان بازوانی

که داغ و کینه جوی و آهنین بود

در ان خلوتگه تاریک و خاموش

نگه کردم به چشم پر ز رازش

دلم در سینه بی تابانه لرزید

ز خواهش های چشم پر نیازش

در آن خلوتگه تاریک وخاموش

پریشان در کنار او نشستم

لبش بر روی لبهایم هوس ریخت

ز اندوه دل دیوانه رستم

فرو خواندم به گوشش قصه ی عشق:

تو را می خواهم ای جانانه ی من

تو را می خواهم ای آغوش جانبخش

تو را ای عاشق دیوانه ی من

هوس دردیدگانش شعله افروخت

شراب سرخ در پیمانه رقصید

تن من در میان بستر نرم

به روی سینه اش مستانه لرزید

گنه کردم گناهی پر زلذت

کنار پیکری لرزان و مدهوش

خداوندا چه میدانم چه کردم

در آن خلوتگه تاریک وخاموش !!

خواهر من « فروغ فرخ زاد »

فروزان — Thu, 14 Oct 2010 05:12:38 GMT

قسمت آخر

او را از نخستین سالهای کودکی در منزلمان دیده بودیم. زنی بود زشت رو:

با پوستی سرخ وخشن وموهایی که مثل موی اسب سیاه و کلفت بود, تندخو وخشن بود

و با نیروی ده اسب کار میکرد.

در خانه ی بزرگ ما, او از همه محروم تر و بینصیب تر و بدبخت تر بود, بچه ها دائما سر به سرش می گذاشتند و بزرگترها با چشم تحقیر و نفرت نگاهش می کردند .

همیشه یکی از کت های کهنه ی افسری پدرم را میپوشید و با دماغ بزرگ عقابی و چشمهای ریز , و چانه ی ریش دار خود , آن چنان مضحک بود که دوستان برادرم همیشه جلوی درخانه جمع می شدند تا سر بسر او بگذارند و تفریح کنند.

او خیلی صبور و خود داربود , فقط وقتی که آزار بچه ها به نهایت می رسید , مثلحیوانی وحشی به دنبال آنها میدوید و فریاد کنان دشنام میداد.

این زن عاشق سیگار بود , با چنان عشقی به سیگار پک میزد که گویی عاشقی لب بر لب معشوق خود گذاشته است.اگر یک روز برای خرید سیگار پول نداشت مثل ماهی برخاک افتاده دست وپا می زد و حتی گریه می کرد.

من وفروغ فقط روزی یک قران پول تو جیبی داشتیم. ولی فروغ هر بار که چشمان آن زن را گریان می دید پول تو جیبیش را مخفیانه در جیب آن زن می گذاشت و به من می گفت:

میدونی , دلم براش خیلی میسوزه , اگه سیگار نکشه می میره.

و بعد ما بزرگتر و بزرگتر شدیم و او پیرتر و پیرتر,گونه های ما رنگ می گرفت و پشت او خمیده میشدو کم کم هم آنچنان خمیده میشد که بچه ها او را گوژ پشت صدا می کردند. گوژ پشت سالهای زیادی در خانه ی ما زحمت کشید .آنقدر زحمت کشید که مریض شد و بستری شد و عاقبتاو را به مریضخانه بردند .

در آن زمان من وفروغ دیگر از هم جداشده و هر کدام دریک کانون خانوادگی نفس می کشیدیم. گوژپشت روزهای زیادی درمریضخانه جان کند, من طاقت دیدنش را نداشتم , اما فروغ که قلبی به بزرگی آسمان داشت هر روز به مریضخانه می رفت.

ساعتها در کنار تختخواب می نشست و به خاطر تنهایی او اشک می ریخت...

روزی که گوژپشت در مریضخانه جان داد یکی از روزهای بارانی زمستان بود,آن روز فروغ تنها مشایع جنازه ی زن بد بختی بود که در دنیا هیچکس را نداشت .

فروغ با او به غسالخانه رفت , او را به خاک سپرد , و برمزار محقرش اشکها ریخت و بعد از همان جا به خانه ی من آمد . وقتی به او گفتم :

- فروغ نترسیدی که با او به قبرستان رفتی . نترسیدی که او رابوسیدی,نترسیدی که ...

خندید , به تلخی خندید و گفت :

- بترسم! چرا ؟ من بین زندگی و مرگ تفاوتی نمی بینم و مرگ هم مثل زندگی یک چیز کاملا طبیعی است.

... و چند روز پیش که بر مزار فروغ اشک می ریختم صدایش را می شنیدم که می گفت

- مرگ که ترسی ندارد ... باور کن که مرگ هم مثل زندگی یک چیز کاملا طبیعی است .

« پشت این پنجره یک نامعلوم

نگران من و توست »

... « قمرالملوک وزیری » تازه مرده بود . من وفروغ پشت میز آشپزخانه نشسته بودیم , مادر داشت غذا می کشید . فروغ مجله ای را که جلوی رویش بود ورق می زد , مدتی به عکس قمر نگاه کرد , بعد در حالیکه تبسم تمسخرآمیزی برلب داشت گفت :

_ میبینی که پیری چقدر وحشتناکه ... میبینی قمر را به چه روزی در اورده .

حق با او بود . چون قمر با چشم های فرو رفته و صورت پرچین واقعا دیگر قمر نبود

بلکه موجود ترحم انگیزی بود .

فروغ دو مرتبه گفت:

_ میدونی , به عقیده ی من یک هنرمند باید دراوج بمیرد دراوج جوانی و در اوج هنر.

مادرم سرش را بلند کرد .مدتی خیره خیره فروغ را نگاه کرد ومن گفتم :

حق با توست ,چون به این ترتیب لااقل خاطره ی خوشی در ذهن مردم باقی میگذارد .

بعد مدتی راجع به مرگ حرف زدیم , من وفروغ حرف می زدیم و مادرم هرچند دقیقه یک بار با عتاب مادرانه ای صحبتمان را قطع میکرد و انگار میخواست با هزار دست , فکر مرگ را از ما دور کند.

و هنگامی که فروغ با لحن تمسخر آلودی گفت :

خب مامان چرا می ترسی .بالاخره هر کدام از ما باید یه روز بمیریم .

چشمهای مادر پر از اشک شد و به هق هق افتاد.

آن روز مدتها من وفروغ به مادر و قلب ساده اش خندیدیم و بعد باز همان حرفها شروع شد و بعد از مدتی فروغ یک دفعه قاشقی را که در دست داشت زمین گذاشت و گفت :

- بهترین مرگ , مرگ آنی است , من همیشه ازخدا میخواهم که مرا با مرگی آنی و بدون درد ازدنیا ببرد .

باز مادر به او حمله کرد و باز ما مدتی خندیدیم.

... ولی فروغ سر انجام به آرزویش رسید و با مرگی آنی چون تیر شهاب از دنیا رفت ...

* * * * * *

تصادف وحشتناکی بود .وقتی خبر مرگ فروغ را شنیدم حس کردم ستاره ها از آسمان به زمین ریختند و تاریکی عجیبی تمام دنیا را فرا گرفت . فریاد می زدم و می گریستم و به دنبال جسد فروغ می دویدم ,قبرستانمملو از سوگ و غم بود , چشم ها ازاشک و گلوها از ضجه انباشته بود. اما فروغ آرام خفته بود , چشمهایدرشت غمگینش سرشار ازآرامش عمیق به رویم افتاده بود و در آن دستهای پرشور و هنرمند دیگر کوچکترین احساسی وجودنداشت .

فروغ رفته بود . از پنجره ایگذشته و به نامعلومی رسیده بود .و ما ...

برمرگ او می گریستیم .افسوس,

افسوس که هنوز هم نمی توانم این واقعیت دردناک را باور کنم .

سپید وسیاه شماره ی 702

جمعه 12 اسفند ماه 1345

برای خواهرم < فریدون فرخ زاد>

فروزان — Mon, 11 Oct 2010 13:09:46 GMT

چه کسی می تواند دیگر

فواره های آبی بیکار را

به فواره های بادی مبدل سازد

وجدانی را که در نطفه هایمان شکل می گیرد

به بازماندن

چه کسی می تواند دیگر

حروف مرده ی بیکاریش را

روی خطوط منتظر دستهای ما بکارد

و منتطر بماند

که درختان سبز بشوند

و پرندگان بخوانند

چه کسی میخواهد دیگر ,

استخوان های فاسد مردابها را

به جای نی لبک های رابطه به ما بفروشد

چه کسی ؟ چه کسی می خواهد , چه کسی میخواهد دیگر,

به ما که روی ذره های زمان ایستاده ایم

و با حیرت می نگریم

که شب چگونه میان عطر اقا قی ها

و گفتگوی زنجره ها

اصالت مدار خود را باز می یابد

خواهر من " فروغ فرخ زاد "

فروزان — Mon, 11 Oct 2010 12:04:26 GMT

با هم بزرگ می شدیم

و با هم به مرحله بلوغ می رسیدیم

یکی دو سال تفاوت سنی آنقدر مهم نیست که بتواند بین ما دیواری به وجود آورد.

فروغ هر قدر بزرگتر می شد ساکت ترو آرامتر می شد

چشم های بزرگ او که همیشه مملو از تحیر بود رفته رفته تغییر شکل میداد و از غمی گنگ و مجهول پر میشد.همیشه جور عجیبی نگاه می کرد .جوری که انگار در ماوراء این زندگی زندگی دیگری را می بیند ...

زندگی دور و گنگ و مجهولی را که درغبار غوطه می خورد , پنهان و آشکار می شد.

... حالا دیگر وقتی کنار جوی آبی که از کنار حیاطمان می گذشت می نشستیم

دیگر به گور گنجشک های مرده و به گلهای سپید روی گور فکر نمی کردیم , در برابر ما دنیای تازه ای گسترده شده بود و ما با بهت و حیرت از مجهولی که در وجودمان جان می گرفت و به نحو دلپذیری آزارمان میداد صحبت می کردیم , هر دو ساده و معصوم بودیم و زندگی و عشق را فقط از روی کتاب ها می شناختیم.به همین علت صحبت هایمان هم لطیف و شیرین بود.

آن قدر لطیف و شیرین بود که انگار دو تا پروانه بالهایشان را به هم می سائیدند, یااینکه نسیمی به آرامی از روی گلی میگذشت.

فروغ که همیشه گویی از عطر اقاقیا مست بود , باز پاهایش را در جوی آب دراز می کرد , گلهای سپید را پرپر میکرد و می گفت :

خواهر می تونی به من بگی که عشق چیه؟.

و من که مست تر از او بودم می گفتم :

عشق؟ عشق باید چیزی باشه مث بهار ,یا مث طوفان.

آن وقت فروغ چشمهای براقش را که همیشه به نقطه ی دوری خیره بود , روی هم می گذاشت و زمزمه کنان می گفت :

میدونی؟ من حس می کنم قلبم به اندازه تمام دنیاست و به همه ی دنیا و همه ی مظاهر زندگی عشق می ورزم.

و امروز این قلب , قلب بزرگ و مهربان , این قلبی که مملو از عشق به تمام مظاهر زندگی بود زیر خاک در حال پوسیدن است. در حال پوسیدن است!!