ملکه شعر فارسی (فروغ فرخ زاد)

هر جایی

از پیش من برو که دل آزارم

ناپایدار و سست و گنه کارم

درکنج سینه , یک دل دیوانه

در کنج دل , هزار هوس دارم

*

قلب تو پاک و دامن من ناپاک

من شاهدم به خلوت بیگانه

تو از شراب بوسه ی من مستی

من سرخوش از شرابم و پیمانه

*

چشمان من هزار زبان دارد

من ساقیم به محفل سرمستان

تا کی ز درد عشق سخن گویی

گر بوسه خواهی از لب من , بستان

*

عشق تو همچو پرتو مهتابست

تابیده بی خبر به لجنزاری

باران رحمتی است که میبارد

بر سنگلاخ قلب گنه کاری

*

من ظلمت و تباهی جاویدم

تو آفتاب روشن امیدی

بر جانم ,ای فروغ سعادت بخش

دیر است این زمان , که تو تابیدی

*

دیر آمدی و دامنم از کف رفت

از تندباد ذلت و بدنامی

افسردم و چو شمع تبه گشتم.

تهران _ شهریور ماه 1333

  در انتظارخوابم وصد افسوس

خوابم به چشم باز نمی آید

اندوهگین وغمزده می گویم

شاید ز روی ناز نمی آید

*

چون سایه گشته خواب و نمی افتد

در دامهای روشن چشمانم

می خواند آن نهفته نامعلوم

در ضربه های نبض پریشانم

*

مغروق این جوانی معصوم

مغروق لحظه های فراموشی

مغروق این سلام نوازشبار

در بوسه ونگاه و همآغوشی

         *        

میخواهمش در این شب تنهایی

با دیدگان گمشده در دیدار

با درد , درد ساکت زیبایی

سر شار , از تمامی خود سرشار

                   *                   

می خواهمش که بفشردم بر خویش

بر خویش بفشرد من شیدا را

بر هستیم بپیچد , پیچد سخت

آن بازوان گرم و توانا را

*

    در لابلای گردن وموهایم

گردش کند نسیم نفسهایش

نوشد, بنوشدم که بپیوندم

با رود تلخ خویش به دریایش

*

وحشی وداغ و پر عطش و لرزان

چون شعله های سرکش بازیگر

در گیردم ,به همهمه در گیرد

خاکستری بماند در بستر

*

در آسمان روشن چشمانش

بینم ستاره های تمنا را

دربوسه های پرشررش جویم

لذات آتشین هوسها را

*

میخواهمش دریغا, میخواهمش

میخواهمش به تیره , به تنهایی

می خواهمش به گریه , به بیتابی

می خواهمش به صبر , شکیبایی

*

شب تشنه میدود , نگهم هر دم

در حفره های شب , شب بی پایان

او , آن پرنده شاید می گرید

بربام یک ستاره ی سرگردان

                                          اهواز -زمستان 1332